24.8.16

Η αξιοποίηση του ζεολίθου στα Πετρωτά Εβρου


Η αξιοποίηση του ζεόλιθου στα Πετρωτά Εβρου (δηλ. κοντά στο Τριεθνές Βουλγαρία-Ελλάδα-Τουρκία), σε μια περιοχή απολύτως ξεχασμένη, μπορεί να γίνει με περιβαλλοντική ασφάλεια και επιπλέον να αναδείξει την περιοχή. Ναι με σεβασμό στο περιβάλλον, εφόσον εγκρίθηκαν τα δέοντα από την περιβαλλοντική νομοθεσία, κι επιπλέον διατηρώντας και αναδεικνύοντας όσο γίνεται την "Μαύρη Πέτρα" καθώς και το "αρχαίο λατομείο" από το οποίο εξορύχτηκαν πέτρες για την κατασκευή της γέφυρας του Μουσταφά Πασά...

Διαφορετικά, γυρνάμε την πλάτη μας στο αυτονόητο.. την ανάγκη για ανάπτυξη στην περιοχή. Για να διατηρήσουμε το παλιό λατομείο απαγορεύουμε να ανοίξει καινούργιο..



22.8.16

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Βιέννη και τα ελληνικά ορυκτά!


Χρυσός 36 kg από Αριζόνα ΗΠΑ, μουσείο Βιέννης
Το κτίριο του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης 
Αραγωνίτης Λαυρίου στο Μουσείο της Βιέννης.
Naturhistorisches Museum Wien
Σμισθονίτης από το Ιλάριο Καμάριζα Λαυρίου, εξαιρετικής 
ομορφιάς και διαστάσεων ορυκτό στο μουσείο της Βιέννης! 
Photo by Stergiou V.
Αραγωνίτης από το ορυχείο -23 Πλάκα Λαυρίου,
στο μουσείο της Βιέννης. Photo by Stergiou V


Αζουρίτης, ορυχείο  -132 Καμάριζα Λαυρίου, μουσείο  της Βιέννης



Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης (Natural History Museum, Naturhistorisches Museum) είναι από τα ιστορικότερα και σημαντικότερα της Ευρώπης. Στεγάζεται σε ένα υπέροχο γραφικό κτίριο ενώ διαθέτει πάνω από 30 εκατομμύρια εκθέματα και εντυπωσιάζει τους μικρούς και μεγάλους επισκέπτες του κάθε χρόνο.

Στους πολυάριθμους εντυπωσιακούς ορόφους του, παρουσιάζονται διαδραστικά εκθέματα ζώων που μεταφέρουν νοερά τον επισκέπτη πολλά χρόνια πίσω, στην αρχή της δημιουργίας. Το μουσείο είναι ιδανικό για ολόκληρη την οικογένεια. Η συλλογή του Μουσείου έχει ιστορία άνω των 250 χρόνων. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1748 από τον Φραγκίσκο Στέφανο της Λωραίννης, τον σύζυγο της Μαρίας Θηρεσίας, και στεγάζει σήμερα μια από τις πιο πλούσιες συλλογές του κόσμου.

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας βρίσκεται σε ένα μεγάλο οικοδομικό τετράγωνο που περιλαμβάνει δύο μουσεία, το προαναφερθέν και το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης. Τα κτίρια των δύο μουσείων είναι πανομοιότυπα, "δίδυμα", και στη μέση υπάρχει ένα πάρκο με όμορφους θάμνους και το επιβλητικό άγαλμα της Μαρίας Θηρεσίας (κατασκευάστηκε το 1888).

Tα κάθε λογής πετρώματα και ορυκτά αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι του μουσείου. Ολες οι φωτογραφίες είναι του Βασίλη Στεργίου, Αύγουστος 2016.

Παρότι, δεν υποστηρίζω τυπολατρικά τις "ελληνικές" αποκλειστικότητες είτε πρόκειται για την αρχαία κληρονομιά μας, ειτε ο,τιδήποτε άλλο ελληνικό, θα χαιρόμουν ιδιαίτερα να βλέπω τα εξαιρετικά αυτά ορυκτά του Λαυρίου που παρουσιάζονται στο φωτογραφικό υλικό, όχι ξενιτεμένα αλλά στο τόπο μας, σε ένα παγκοσμίου φήμης -εφάμιλλο με της Βιέννης- μουσείο, το οποίο και θα είχε έδρα το Λαύριο! Και θα προσέφερε στον τόπο μας εκτός την φήμη που του αναλογεί και τα ανάλογα δημόσια έσοδα!

Δεν θα κουραστούμε να γράφουμε ότι τα ορυκτά αυτά ανήκουν στην παγκόσμια γεωκληρονομιά, έλκουν όμως την καταγωγή από την ελληνική γαία και δεν έχουν ακόμη αποσβέσει την αξία τους!

[του Πέτρου Τζεφέρη] [by Tzeferis Petros]

Ορυκτολογικό Μουσείο Μόσχας

19.8.16

Το ορυχείο διαμαντιών Mir στην ανατολική Σιβηρία: η πιο ακριβή τρύπα στον κόσμο...

The Mir mine (a former open pit diamond mine) in Sakha (Yakutia), Eastern Siberia, Russia.


Με αξία που αγγίζει τα 17 δισεκατομμύρια δολάρια το ορυχείο διαμαντιών Mir στην ανατολική Σιβηρία είναι η πιο ακριβή τρύπα στον κόσμο.

Η τρύπα του ορυχείου είναι τόσο μεγάλη -έχει βάθος σχεδόν 525 μέτρα και διάμετρο 1200 - ώστε να έχουν απαγορευτεί οι πτήσεις ελικοπτέρων από πάνω της, καθώς υπήρξαν ατυχήματα λόγω της κατακόρυφης ροής του αέρα προς τα κάτω.




Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1957 και στην ακμή του έβγαζε κατά μέσο όρο δύο εκατομμύρια καράτια ακατέργαστων διαμαντιών ετησίως, αξίας τουλάχιστον 20 εκατομμύρια δολαρίων που αντιστοιχούσε στο 23% των ακατέργαστων διαμαντιών στον κόσμο.


Αν και το αδαμαντορυχείο έπαυσε τη λειτουργία του το 2004, αντικαταστάθηκε με μια σειρά από υπόγειες σήραγγες.

Το 2014 είχε παραγωγή περισσότερων από έξι εκατομμύρια καράτια ακατέργαστων διαμαντιών.


Ανακαλύφθηκε από τρεις γεωλόγους τους: Ekaterina Elagina, Uri Khabardin και Viktor Avdeenko οι οποίοι και στη συνέχεια βραβεύτηκαν με το Βραβείο Λένιν.


[επιμέλεια: Π. Τζεφέρης]

18.8.16

Ξεκινά η ανασκαφή για την ανεύρεση του «χρυσού τρένου» των Ναζί



Όταν δύο άνδρες ισχυρίστηκαν ότι έχουν βρει το μυστηριώδες γεμάτο χρυσό τρένο των Ναζί το περασμένο φθινόπωρο στην Πολωνία, όλα φαινόντουσαν πολύ εντυπωσιακά για να είναι πραγματικά αληθινά.

Ένα χρόνο μετά τον εντοπισμό της τοποθεσίας ομάδα 35 ερευνητών είναι έτοιμοι να ανακαλύψουν αν υπάρχει πραγματικά.

Επικεφαλής της ανασκαφής που θα ξεκινήσει Τρίτη 17 Αυγούστου,είναι ο Piotr Koper και Andreas Richter, αναφέρει δημοσίευμα του Independent.

«Το τρένο δεν είναι μία βελόνα στα άχυρα. Αν είναι εκεί, εμείς θα το βρούμε», λέει ο εκπρόσωπος της ομάδας Andrzej Gaik στο AFP και προσθέτει «Αν βρούμε μία σήραγγα, θα είναι και αυτό επιτυχία. Ισως το τρένο είναι κρυμμένο στο τούνελ».

Η προσπάθεια θα μεταδοθεί ζωντανά στο διαδίκτυο και μπορεί να διαρκέσει πάνω από δύο ημέρες. Χρησιμοποιώντας ειδικό εξοπλισμό, η ομάδα αναζήτησης σχεδιάζει τη διάνοιξη τριών οπών 100 μέτρων μέσα στο έδαφος.

Το τραίνο είχε εξαφανιστεί κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες στην τότε γερμανική πόλη Breslau (τώρα Wrocław στην Πολωνία) προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ οι σοβιετικές δυνάμεις προήλαυναν προς τη Γερμανία.

Ο θρύλος αναφέρει πως υπήρχαν αμαξοστοιχίες γεμάτες με χρυσό και κοσμήματα, οι οποίες κατευθύνονταν στο Βερολίνο προς τα τέλη του πολέμου.


Και η ερώτηση: πόσο χρόνο θα χρειαζόταν να ξεκινήσει επισήμως μια τέτοια έρευνα σε ανάλογη περίπτωση στον τόπο μας;

15.8.16

Ο Tournefort και τα ορυχεία χρυσού της Σίφνου

Entrance of a mine in Sifnos
Είσοδος ορυχείου στον Άγιο Σώστη Σίφνου, όπου λειτούργησε ένα από τα αρχαιότερα ορυχεία στον κόσμο (τέλη 4ης αρχής 3ης χιλιετίας π.Χ) και τα αρχαία μεταλλεία χρυσού

Tο 2003 μεταφράσθηκε στην Ελληνική ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Γάλλου περιηγητή Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708). Το βιβλίο έχει τίτλο "Ταξίδι στην Κρήτη και τις νήσους του Αρχιπελάγους: 1700-1702" (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).

Ο Γάλλος Tournefort μεταξύ των ετών 1700 και 1702, με χρηματοδότηση του Γαλλικού Στέμματος (Λουδοβίκος ΙΔ’), επισκέφθηκε και μελέτησε 38 Ελληνικά νησιά του Αιγαίου πελάγους (μεταξύ αυτών και την Κρήτη).

Τα ενδιαφέροντα του Tournefort ήταν κυρίως η βοτανολογία, αλλά και η ορυκτολογία, η εθνολογία, η γεωγραφία, η αρχαία ιστορία και η νομισματική.

Από την πλευρά των ορυκτών, ο Tournefort στο περιηγητικό του ταξίδι μελετά και αναφέρεται στα ορυχεία των συγκεκριμένων 38 Ελληνικών νήσων. 

Ένα ενδιαφέρον δείγμα ιστορικής αναφοράς που παρουσιάζει ο Τουρνεφόρτ σχετίζεται με τη διήγηση που ανέφερε ο Παυσανίας: "...Κατά τον Παυσανία, ο Απόλλων είχε οικειοποιηθεί το ένα δέκατο του χρυσού και του αργύρου που εξόρυσσαν από τα ορυχεία της Σίφνου.

Τα ορυχεία καταστράφηκαν από τη εισβολή της θάλασσας, που πήρε εκδίκηση, για λογαριασμό του θεού, λόγω της περιφρόνησης που του είχαν δείξει οι κάτοικοι, αρνούμενοι να πληρώσουν το φόρο..." Αν μη τί άλλο, αυτό ίσως αποτελεί (ακόμη) ένα δείγμα του τρόπου με τον οποίο πραγματοποιούταν η οικονομική διαχείριση των ορυχείων στην Αρχαία Ελλάδα: το 10% των κερδών από την εκμετάλλευση των ορυχείων ήταν φόροι υπέρ των ναών των θεών (στην προκειμένη περίπτωση στον Απόλλωνα). Η τιμωρία για τη φοροαποφυγή της εποχής ήταν η εκδίκηση των θεών με φυσικές καταστροφές! 

Λεπτομέρεια: ο Tournefort αναφέρει πως η Σίφνος, στα αρχαία χρόνια "...ήταν το πλουσιότερο από όλα τα νησιά" επειδή προφανώς διέθετε τα ορυχεία χρυσού, αργύρου και μολύβδου.

[του Σωτήρη Ν. Καμενόπουλου, www.capital.gr]

Ο πλούτος των κατοίκων της Σίφνου από την εκμετάλλευση των ευγενών μετάλλων του χρυσού και του αργύρου πιστοποιείται και από τον περίφημο «θησαυρό των Σιφνίων» που βρίσκονταν στο πανελλήνιο ιερό των Δελφών και το πιο ξακουστό μαντείο της αρχαίας Ελλάδας.

ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΣ - ΣΙΦΝΟΣ

Η Σίφνος του 6ου αιώνα π.Χ. είναι ένα από τα πλουσιότερα νησιά των Κυκλάδων και γνωρίζει ξεχωριστή αίγλη. Ο πλούτος της βασιζόταν κυρίως στα χρυσωρυχεία και τα αργυρωρυχεία της, τα λατομεία και την κεραμική παραγωγή της. Οι μαρτυρίες του Ηροδότου και άλλων αρχαίων συγγραφέων ότι στη Σίφνο παραγόταν άργυρος και χρυσός επιβεβαιώθηκαν πλήρως από τη σύγχρονη έρευνα, από μελέτες του Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής Max-Planck της Χαϊδελβέργης κατά τις δεκαετίες του ’70 και ’80, και η σύγχρονη ανασκαφική έρευνα έφερε στο φως μεταλλεία αργύρου στον Άγιο Σώστη, στη ΒΑ πλευρά του νησιού.

Greek Mythos: Όταν η Σίφνος ήταν πάμπλουτη...

13.8.16

Γιατί οι Ολυμπιονίκες φωτογραφίζονται καθώς δαγκώνουν τα μετάλλια τους;



Γιατί αλήθεια οι Oλυμπιονίκες, ειδικά οι χρυσοί, δαγκώνουν τα μετάλλια τους; Και μάλιστα φωτογραφίζονται καθώς τα δαγκώνουν; Σύμπτωση ή ανεξήγητη συνήθεια;  Η συνήθεια που εξηγείται;

Ο χρυσός είναι πιο μαλακός και εύπλαστος από τα άλλα μέταλλα και ένας τρόπος για να διαπιστώσει κανείς αν πρόκειται για πραγματικό χρυσό είναι το ..δάγκωμα.  Δεν υπάρχει κίνδυνος για τα δόντια, όντως, είναι πιο μαλακός ο χρυσός  από το σμάλτο των δοντιών μας και αν πράγματι είναι αρκετά καθαρός λογικό είναι να αφήσουν τα δόντια κάποιο σημάδι πάνω του.

Η πρακτική αυτή του δαγκώματος επέτρεπε, επίσης, στους ανθρώπους να καταλαβαίνουν αν το αντικείμενο ήταν απλά επιχρυσωμένο και περιείχε άλλο υλικό, όπως μόλυβδο, στο κέντρο. Αν όντως ήταν επιχρυσωμένο, τότε το χρυσό κομμάτι θα μπορούσε εύκολα να χαραχθεί με τα δόντια αλλιώς όχι.

Tο καθαρό ασήμι είναι κι αυτό σχεδόν τόσο μαλακό όσο και ο χρυσός, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατό να δημιουργηθούν ανθεκτικά αντικείμενα από αυτό. Ολοι ξέρουμε ότι στην κατασκευή "ασημένιων" κοσμημάτων, οι αργυροχρυσοχόοι πάντα το αναμιγνύουν με άλλα πιο σκληρά μέταλλα. Κι εδώ τα δόντια θα αφήσουν ένα μικρό σημάδι στο ασημένιο μετάλλιο, γιατί το ασήμι είναι πιο μαλακό από το σμάλτο των δοντιών μας.

Αντίστοιχο είναι και το ζήτημα με το χάλκινο μετάλλιο. Ο χαλκός είναι επίσης πιο μαλακός από το σμάλτο των δοντιών, άρα πιθανόν να είναι εφικτό το σημάδι και σε αυτό.

Ενδεικτικά, στην κλίμακα μέτρησης της σκληρότητας των ορυκτών Mohs, το σμάλτο των δοντιών βρίσκεται στο 5, ενώ ο χρυσός στο 2,5 και το ασήμι στο 2,7. Το σμάλτο βρίσκεται ψηλότερα στην κλίμακα και από τον χαλκό, δηλαδή το τρίτο σε σειρά μετάλλιο (χάλκινο). Υπενθυμίζεται ότι η κλίμακα σκληρότητας Mohs δημιουργήθηκε από τον Γερμανό γεωλόγο Friedrich Mohs το 1812 και είναι σχετική.

Βέβαια, για εκείνους που έχουν ψάξει το θέμα καλύτερα, τα μετάλλια δεν κατασκευάζονται από ατόφιο μέταλλο. Για παράδειγμα, τα χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια δεν είναι κατασκευασμένα από χρυσό, τουλάχιστον όχι από το 1912 και μετά. Αντίθετα, φτιάχνονται από ασήμι και είναι επιχρυσωμένα. Παρ' όλα αυτά, αν δαγκώσετε ένα επιχρυσωμένο ασημένιο μετάλλιο, πάλι θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα σημάδι....

Ανεξαρτήτως  της ορθότητας των ανωτέρω, η άποψή μου για το λόγο του δαγκώματος είναι τελείως διαφορετική. Το δάγκωμα είναι  μάλλον ένας ευρηματικός τρόπος για να βγει μια ακόμη φωτογραφία και μάλιστα κοντά στο πρόσωπο του αθλητή. Το μετάλλιο στο στόμα κάνει τη φωτογραφία πιο ενδιαφέρουσα, και πιο επικοινωνιακή.  Αλλωστε έγινε πλέον μόδα...και όλα σήμερα  γυρίζουν ως γνωστόν γύρω από τη θεά της επικοινωνίας...

Μάλλον λοιπόν δεν τα δαγκώνουν τα μετάλλια από μόνοι τους οι Ολυμπιονίκες. Μάλλον οι φωτορεπόρτερς τους βάζουν να το κάνουν...

[του Πέτρου Τζεφέρη]

12.8.16

Μεταλλεία Σερίφου: Τρία Βιβλία, Τρεις Ιστορίες


Το ξύπνημα του Κύκλωπα

Τα τέσσερα χρώματα του καλοκαιριού

Μια εταιρεία γεννιέται: "Σέριφος-Σπηλιαζέζα" (1880-1904)


Η Σέριφος τον Αύγουστο δεν ήταν πάντοτε αυτό που είναι σήμερα, λαμπρό πεδίο δόξας για ακόρεστους τουρίστες – εναλλακτικούς καταναλωτές άνυδρων τοπίων, τοπικής κουζίνας και μελαγχολικών ερειπίων παρά θιν’αλός.

Τέτοια εποχή ήταν, τον Αύγουστο του 1916, που το μικρό νησί των Κυκλάδων έγινε το επίκεντρο ενός μεγάλου αγώνα, σύντομου σε διάρκεια αλλά εμβληματικού χαρακτήρα για την ιστορία του ταξικού κινήματος στην Ελλάδα.

Η συνέχεια εδώ

10.8.16

"Νέο θεσμικό πλαίσιο για την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας και άλλες διατάξεις"

Αποτέλεσμα εικόνας για αδειοδότηση επιχειρήσεων

Σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση, η οποία θα διαρκέσει έως τις 29 Αυγούστου, βρίσκεται από χθες το μεσημέρι το σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομίας με τίτλο "Νέο θεσμικό πλαίσιο για την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας και άλλες διατάξεις".

Με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, το οποίο αναμένεται να κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή εντός του Σεπτεμβρίου, ρυθμίζεται το πλαίσιο της άσκησης των οικονομικών δραστηριοτήτων για τρεις βασικούς κλάδους της οικονομίας, τη μεταποίηση τροφίμων και ποτών, τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος και τα τουριστικά καταλύματα. 

Με βάση τον προγραμματισμό ακολουθεί, σε δεύτερο χρόνο, η απλούστευση στον τομέα της εξόρυξης, στις υπόλοιπες τουριστικές υποδομές (μαρίνες, γήπεδα γκολφ κλπ), στα έξυπνα επιχειρηματικά πάρκα, στην εφοδιαστική αλυσίδα και στο σύνολο της μεταποιητικής δραστηριότητας, ενώ ο στόχος είναι έως το τέλος του 2018 να έχει συμπεριληφθεί το σύνολο των οικονομικών κλάδων.

Η προτεινόμενη νομοθετική ρύθμιση βασίζεται, σύμφωνα με το αρμόδιο υπουργείο, στο τρίπτυχο: ελεύθερη άσκηση οικονομικής δραστηριότητας, γνωστοποίηση και έγκριση, ενώ γίνεται ανάλυση ρίσκου με βάση το είδος της οικονομικής δραστηριότητας και αυτές ταξινομούνται με τη χρήση ΚΑΔ. Βασικό εργαλείο του νέου συστήματος αποτελεί το "Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα Διαχείρισης Αδειοδότησης και Ελέγχων" (ΟΠΣ-ΑΔΕ), το οποίο θα υποστηρίζει όλη τη διαδικασία, τον προγραμματισμό και την υλοποίηση της διαδικασίας ελέγχων, βάσει κριτηρίων διαχείρισης κινδύνων δημοσίου συμφέροντος.


7.8.16

Η προβοκατόρικη Λυσιστράτη...

lys-basiko-1

Ποτέ άλλοτε στην Επίδαυρο δεν παρουσιάστηκε τόσο γυμνό θέαμα και σε τόση διάρκεια. Ποτέ δεν αποδομηθήκε τόσο μία αρχαία ελληνική κωμωδία για να παρουσιαστεί μία καινούργια «πρόταση του σκηνοθέτη». Και ίσως ποτέ δεν βομβαρδίστηκε το κοινό με τόσο πολλά στοιχεία και ευρήματα, που έκαναν τους θεατές να φεύγουν από το θέατρο, αναποφάσιστοι, αν η «πρόταση» που παρακολούθησαν, του άρεσε ή όχι…


Η Λυσιστράτη του Μιχαήλ Μαρμαρινού δεν έμοιαζε σε τίποτα με τις παραστάσεις της αρχαίας ελληνικής κωμωδίας, που έχουμε παρακολουθήσει μέχρι σήμερα στην Επίδαυρο. Ο σκηνοθέτης πήρε στοιχεία από τη δημοφιλή Αριστοφανική κωμωδία και έφτιαξε μία καινούργια πρόταση, στην οποία οι διάλογοι και τα χορικά είχαν μοιραστεί στα πρωταγωνιστικά πρόσωπα και στο χορό, πολλές φορές εκφέρονται σε τρίτο πρόσωπο («στο σημείο αυτό η Λυσιστράτη είπε…») και άλλες φορές απλά εξελίσσονταν η συμβολική τους αναπαράσταση. Θεωρητικός στόχος της παράστασης ήταν να θέσει σε δεύτερο πλάνο το αριστοφανικό εύρημα της «αποχής από το σεξ» και να φωτίσει την ακραία θεσμική κρίση της πόλης, όπως αυτή εκδηλώθηκε στον εμφύλιο πόλεμο (Πελοποννησιακό). Στην πραγματικότητα όμως οι θεατές παρακολούθησαν την ανατομία της γυναικείας φυσιολογίας και ψυχολογίας, μία ανατομία που σε αρκετά σημεία της παράστασης δεν αποδείκνυε ότι ήταν απαλλαγμένη από στοιχεία μισογυνισμού.